Daten Mannen

Ik heb een date met de knappe, geheimzinnige man!

knap, Maartje, geheimzinnige man, Plekk, datingapp
Geschreven door Maartje

Ik heb de laatste maanden een aantal boeiende dates gehad, zowel positief als negatief. De komende tijd zal ik enkele dates bespreken en beoordelen. Vandaag de date met Taco*.

Wat er eerst gebeurde

“Dat is hem echt, met een surfplank in zijn handen. En staand op een berg. En zijn hond uitlatend. Ik swipe naar rechts”
Er woont een man bij mij in de buurt. Of misschien werkt hij alleen maar in mijn buurt. In ieder geval, ik heb hem de laatste jaren regelmatig gezien, op verschillende plaatsen. Meestal bij mijn vaste koffietent. Soms over straat lopend. Een keer in het Westerpark. Soms alleen, soms met vrienden. We vangen vaak elkaars blik. Ik weet niks van hem, niet hoe hij heet, wat hij doet of waar hij woont, maar hij heeft iets… Mijn ogen worden altijd naar de zijne getrokken als ik hem zie. We hebben nog nooit een woord gewisseld. Ik weet zeker dat ik hem aantrekkelijk vind, maar ik weet niet wat hij van mij vindt. En of hij mij wel herkent. Maar het lijkt erop dat we steeds elkaars aandacht trekken. Hij heeft me nog nooit benaderd, dus die blikken zullen wel weinig te betekenen hebben. Voor mij is hij gewoon de knappe, geheimzinnige man…

Wat er vervolgens gebeurde

Ik heb een scharrel, hij heet Luuk*. Al twee maanden. Naast scharrelen gaan we ook weleens netjes met elkaar uit eten of een drankje doen. Bijna als vriend en vriendin. Daarom ben ik niet bezig om andere mannen te ontmoeten. Ik voel me kennelijk gewoon ’bevredigd’ met hem. Dat is ook de reden dat ik Tinder niet meer zo boeiend vind. Maar dan gebeurt het. Ik verveel me en open de beruchte app toch maar weer eens. Ik swipe naar links, weer naar links, nog eens naar links.

En plotseling is híj daar.

De knappe, geheimzinnige man.

Dat is hem echt, met een surfplank in zijn handen. En staand op een berg. En zijn hond uitlatend.

Ik swipe naar rechts.

Een paar uur later krijg ik bericht. Van de knappe, geheimzinnige man (of Taco* volgens Tinder).

“Hoi, ik heb je weleens zien lopen. Je bent echt leuk.”

Bingo.

De date

Taco en ik spreken af bij het Amsterdamse bos voor een wandeling.

(Normaal spreek ik niet in een bos af met een vreemde. Maar ik heb hem op Facebook gevonden en weet nu niet alleen zijn voornaam, maar nog veel meer van hem. We blijken zelfs drie gemeenschappelijke vrienden te hebben, dus ik vertrouw hem.)

(En trouwens, een wandeling als eerste date is een supergoed idee. Je hoeft elkaar niet steeds aan te kijken, maar het kan natuurlijk wel. En als je besluit van het pad af te gaan kun je zien hoe galant hij in de ‘wilde natuur’ is. Houdt hij takken voor je opzij, pakt hij je hand om je over die omgevallen boom heen te helpen?).

We ontmoeten elkaar op het parkeerterrein. Hij stapt uit zijn milieutechnisch verantwoorde auto en ik schreeuw “Hey!”. Veel te hard, alsof hij een kilometer verderop staat. Ik weet niet waarom. Zenuwen; misschien.

Hij loopt naar me toe, introduceert zijn hond, en zichzelf, en we schudden handen.

We lopen en praten. Hij is knap, maar dat wist ik al. Hij is een paar jaar ouder dan ik. Hij is slim, heeft een droog gevoel voor humor en is een beetje ruig. Hij vertelt dat hij motor rijdt en vertelt over zijn reizen. En hij zegt “Dus ja…” vaker dan ik ooit gehoord hebt. Maar dat geeft niet. Ik weet zeker dat ik ook zo mijn verbale tekortkomingen heb. En ik vind het aandoenlijk.

Uiteindelijk lopen en praten we twee uur lang. Tot mijn maag begint te rommelen. Hij biedt aan om pizza voor me te maken, bij hem thuis. En ik denk, waarom niet?

We gaan naar zijn huis en knutselen gezamenlijk twee pizza’s in elkaar. We drinken er bier bij, luisteren naar Radiohead en kletsen verder terwijl de pizza’s in de oven liggen. We hebben veel gemeen, maar begrijpen elkaars humor (nog) niet helemaal. Als ik een grapje maak, staart Taco me uitdrukkingsloos aan. En andersom is dat ook zo. Maar we moeten elkaars humor leren begrijpen, dat kost soms tijd. Ik weet wel dat hij me aantrekkelijk vindt. Er is sprake van wat speelse aanrakingen en hij zegt me dat mijn ogen prachtig zijn. Ik weet het, het klinkt suf op papier, maar uit zijn mond klinkt het geloofwaardig, oprecht en sexy.

Ik ben er nog niet achter of Taco me niet alleen lichamelijk, maar ook persoonlijk aantrekkelijk vindt. Dat is voor mij altijd een raadsel met mannen. Ik kan ze vaak gewoon niet goed ‘lezen’. Maar ik zie wel. Dit is pas de eerste keer dat we elkaar spreken. Misschien heeft het tijd nodig, net zoals die humor.

We eten onze pizza’s aan de keukentafel en praten weer verder. Geen sprake van pijnlijke stiltes of een overheersende gesprekspartner. Hij is prettig gezelschap en gewoon heel knap. Had ik dat al gezegd? Als ik aan het einde van de avond zeg dat ik er maar eens vandoor ga, loopt hij met me mee naar de deur en vraagt: “Krijg ik geen kus?”.

Stoer.

Het stoerste wat hij tegen mij gezegd heeft.

Dus ja, Taco, je kunt een kus krijgen. Een lange zoen verdien je ook.

Het is lief, en intens…

De beoordeling

Wat ik van deze date vond? Op een schaal van 1 (ik ga liever naar de hel) tot 10 (WOW!!!)…

Om eerlijk te zijn, mijn verwachtingen waren sky high, ik ging van tevoren al uit van een 10. Het ging tenslotte om de knappe, geheimzinnige man, die ik al maanden in het vizier had! Dus als je dan elkaars grapjes niet begrijpt, valt dat tegen… Maar hij blijft Mr. Hot en kan geweldig zoenen. Dat geeft alvast een inkijkje in zijn overige lichamelijke prestaties. En hij krijgt bonuspunten voor de lange boswandeling en de zelfgemaakte pizza’s. Dus dan kom ik uit op een 8.

Nawoord

De avond na onze bos- en pizzadate stormt het verschrikkelijk. Wind, regen, onweer. Mijn elektriciteit valt uit. Ik app Taco, ik weet dat hij maar een paar straten bij me vandaan woont.

“Wat een storm! Ik heb geen stroom. Jij?”

Hij schrijft terug:

“Ik ook niet. Heb je zin om samen naar het onweer te gaan kijken?”

Ik vind het een goed idee, ook al is het hondenweer. Hij haalt me op met zijn auto en we rijden naar het strand. Daar ploegen we door de regen en wind naar een strandtent. We kiezen een tafeltje aan het raam en bewonderen de golven en de bliksem boven zee. Het is romantisch en gezellig. We zoenen wat en aan het einde van de avond scheiden onze wegen weer. Maar ik ben er heel gelukkig van geworden. Wat een goed idee om de stormervaring te delen. Taco is zo relaxed en heeft steeds goede ideeën. Hij wil zich niet bewijzen en is oprecht zichzelf. Dat belooft wat!

 

* Luuk is natuurlijk niet zijn echte naam, net zomin als Taco. Maar ik vind het gewoon stoere namen en moet de onschuldige mannen beschermen.

 

Over de auteur

Maartje

Ik ben Maartje (pseudoniem), ik ben 34 lentes jong en woon en werk in Amsterdam. Ik bezit een klein maar schattig appartementje met een prominente plek voor mijn poes Kareltje. Ik ben een stadsmens geworden maar opgegroeid in het groen, ver weg van de drukke bebouwing. Dat heeft niet alleen een hele fijne jeugd opgeleverd. De natuur is nog steeds een heerlijke omgeving om te mijmeren en inspiratie op te doen. Ja, en ik ben single! Wil ik een man? Ja graag! Maar wel zonder compromis. Daarom duurt het misschien wat langer voor ik hem tegenkom. Ik blog graag over mijn belevenissen als single in Amsterdam. De hilarische momenten maar ook de kwetsbare. Ik vind blogs schrijven een geweldige manier om mijn eigen gevoelens, wensen en dromen helder te krijgen. Ik hoop met mijn blogs ook anderen tot nadenken aan te zetten, een gevoel van herkenning te geven en te kunnen inspireren!

Schrijf een reactie