Daten Gezondheid

Ontmaagding in de chemokapsalon

chemo, chemokapsalon, chemokuur, chemotherapie, Chi, datingapp, inspiratie, kanker, koffie, Margriet, ontmaagding, Plekk, thee, ziek, ziekenhuis
Geschreven door Chi

“Welke persoon heeft jou het meest geïnspireerd?”

“Zij moest eens weten dat ik net uit verveling heb uitgerekend hoeveel meters aan zure matten ik kan betalen van mijn maandinkomen.”
Ik moet echt eens stoppen met dat zinloze daten. Dit is typisch zo’n vraag waar je ongewenst gedwongen wordt tot zelfreflectie. Alsof je op je telefoon de camera aanzet en hij springt onbedoeld op de selfiemodus. Alsof je per ongeluk aan het bellen bent met een waarzegster van Astro TV en vervolgens luistert naar haar lulverhaal over jouw leven. Ach, mijn date probeert ook maar stiltes op te vullen. Wellicht hoopt zij een weg naar diepgang te vinden door die harde buitenkant van mij heen. Zij moest eens weten dat ik net uit verveling heb uitgerekend hoeveel meters aan zure matten ik kan betalen van mijn maandinkomen. Ik schat in dat de uitkomst van die som haar niet boeit. Ik besluit tijd te rekken op haar vraag.

“Moet ik even over nadenken. Zal ik ondertussen koffie zetten?”

Ik zet graag koffie. Bij voorkeur op de ouderwetse manier; de fijnheid van de koffiemolen instellen, bonen met de hand malen, percolator op het gasfornuis zetten en dan geduldig afwachten terwijl de koffie langzaamaan je huis verrijkt met een aangename geur. Koffiezetten is voor mij een ritueel. Alle handelingen zijn onmisbaar en moeten uitgevoerd worden in een strikte volgorde. Voor mij werkt het als meditatie.

Zij antwoordt: “Naah, voor mij geen koffie nu. Heb je een kopje thee?”

Met tegenzin zet ik de saaie waterkoker aan, die ik eigenlijk eerder had moeten ontkalken. Ik kijk ondertussen naar de rij boeken op mijn boekenplank. Ja, er zitten goede schrijvers en architecten tussen. Dan zie ik mijn eigen afstudeerwerk verloren tussen de andere boeken liggen. Ik ben afgestudeerd op het architectonisch ontwerp voor een oncologie-ziekenhuis. Tijdens het vooronderzoek heb ik  enkele kankerpatiënten geïnterviewd, met het idee dat je als architect de gebruiker moet begrijpen voordat je voor hen kan gaan ontwerpen.

“Na ons interview liet ik mijn hersencellen vrijwillig afsterven door te gaan zuipen in een kroeg, terwijl zij  op datzelfde moment een chemosessie onderging.”
Het interview met Margriet is mij het meest bijgebleven. Ze was mooi, slim en veel te jong om ziek te zijn. Ik heb haar leren kennen door haar blog “Mijn ontmaagding in de chemokapsalon.” Zij vergeleek haar eerste chemosessie in het ziekenhuis met een bezoek aan een kapsalon: “Iedereen zit in een relaxfauteuil een tijdschrift of boek te lezen. Tussendoor wordt er gekletst, geroddeld en zelfs gelachen.”

Zij beschreef dit op een luchtige wijze in haar blog, terwijl tijdens een chemosessie eigenlijk niets anders dan puur gif in je lichaam wordt gepompt. Ze droeg niet voor niets een hoofddoek om haar kale hoofd te bedekken. Zowel kankercellen als gezonde cellen worden van kant gemaakt. Na ons interview liet ik mijn hersencellen vrijwillig afsterven door te gaan zuipen in een kroeg, terwijl zij  op datzelfde moment een chemosessie onderging. In de kroeg beeldde ik mij bij alle vrouwelijke kroegbezoekers in hoe zo’n  hoofddoek hen zou staan.

Het contrast was voor mij nooit eerder zo voelbaar geweest. Ik werd me ervan bewust hoe de grote gebeurtenissen in het leven met het alledaagse samen kunnen komen. Ik had haar uitgenodigd voor mijn afstudeerpresentatie, maar helaas heeft zij dat niet gehaald. Haar erfenis aan mij is haar relativeringsvermogen. Door haar ben ik iets meer man geworden.

Het is alleen niet altijd leuk om een volwassen man te zijn. Soms kies ik er dan ook liever voor om een naïeve jongen te zijn die van zure matten houdt.

Het water begint te koken. Het is inmiddels te lang stil geweest, terwijl ik roerloos naar mijn boeken blijf staren.

“En, weet je al wie jou het meest geïnspireerd heeft?”, vraagt ze op verwachtingsvolle toon.

Ik antwoord: “Uhmm…..Ik denk Messi ofzo?! Die is onnavolgbaar in zijn dribbelacties.”

Ter nagedachtenis aan Margriet
04-10-1974   –   17-12-2007

 

Bekijk ook de derde aflevering van Plekk’s Double Blind Datingshow!

 

Over de auteur

Chi

In mijn leven ben ik tweemaal hard op mijn bek gegaan.

De eerste keer was van mijn fiets, na een epische stapavond. Met een volle face-plant kwam ik neer op een stalen roostervloer van een brug. Dit resulteerde in 20 hechtingen boven mijn lip en 3 cirkelvormige littekens van het rooster op mijn voorhoofd. Blijft altijd leuk om dit te moeten vertellen tijdens verjaardagen en eerste dates.

De tweede keer dat ik op mijn bek ging was pas twee jaar geleden: een breuk na een 8-jarige relatie. Dat deed pas echt pijn. Maar hé... het gaat nu best goed. Ik begin eindelijk weer een beetje gevoel te krijgen na een apathische fase. Mijn weekendverhalen op de maandagochtenden zijn nu echt boeiend geworden.

Zo nu en dan werp ik een blik op mijn littekens. Ze zijn eigenlijk best mooi geworden.

Schrijf een reactie

X