Geluk Gezondheid

Nature Quest (3), Janet sluit het af met hernieuwde inspiratie

datingapp , Janet, Nature Quest , Plekk
Geschreven door Janet

Tijdens een Nature Quest trekken mensen een aantal dagen solo weg uit de vertrouwde wereld, om los te komen van de dagelijkse bezigheden en erachter te komen wie ze zijn en wat ze te doen staat. Eigenlijk draait het allemaal om de vraag: Wat blijft er van je over als je niks meer hebt?

Lees het eerste deel over de Nature Quest van Janet hier. Het tweede deel lees je hier.

Ik werd wakker uit mijn middagdutje en voelde opnieuw de warmte tegen mijn rug. Ik had dorst, dus eerst maar eens een slok water. Ik bleef daarna nog even liggen. Het was lekker, zo’n droomloze slaap. Ik voelde me niet suf, maar wel heerlijk ontspannen.

“In gedachten begon ik tegen de mini-varen te praten. Over mijn intentie: ik wilde creëren, een fijne baan, een fijne relatie. Ik hoorde mezelf denken dat ik het zo graag wilde, maar dat ik niet wist hoe.”
Ik wilde weer voor het raam gaan zitten om naar de vogeltjes te kijken, toen mijn aandacht plots naar de weide ging. Direct voor het hek stond een pony. Ze keek me recht aan. Ik bleef staan waar ik stond, ik wilde haar niet afschrikken. Ze liet haar hoofd een aantal keren knikken en blies toen de haren uit haar ogen. Soms zette ze haar hoef even opnieuw neer. Het ging allemaal heel teder, alsof ze wilde zeggen dat ze me zag en dat ik dichterbij mocht komen. Ik deed voorzichtig de deur open en begon zachtjes tegen haar te praten. Ze was prachtig. Mooie lange blonde lokken en een zacht lichtbruine huid. Aan alles voelde ik dat dit een moeder was. Later werden mijn gevoelens bevestigd, toen een prachtig even mooi lichtbruin gekleurd veulen haar aandacht vroeg en zij zich weer van mij verwijderde.

Acht veulens heb ik van dichtbij mogen bewonderen die avond en de volwassen dieren waren even prachtig. Eén van de schimmels was een volhardende hengst. Keer op keer wilde hij op een merrie. En keer op keer kreeg hij nul op het rekest. Hij brieste, hij hinnikte, hij galoppeerde. Alles om maar haar aandacht te krijgen, maar ze moest niets van hem hebben. Zo rustig als ze stond te grazen, zo rustig liep ze ook van hem weg.

Het stel gaf me een mooi inzicht. De hengst wil iets en gaat er voor, ook al is het moeilijk en ervaart hij weerstand. Hij houdt vol. De merrie is als het leven, ze doet gewoon haar ding. Het gaat niet om wat de hengst wil, het gaat om wat er is. Hoe ga je mee in wat er is? Geef je op, of zet je door? Wat is geluk voor jou, en welke wegen zijn er te bewandelen naar dat geluk?

Dag drie brak aan. Na een nacht van slecht slapen en meerdere keren wakker te zijn geweest door spannende dromen, voelde ik me slap. Ik had geen fut om me aan te kleden en besloot eerst wat water te koken en dat aan te lengen met agavesiroop. Ik was in de overtuiging geweest dat ik ahornsiroop had gekocht, zoals mij was geadviseerd, maar had me vergist. Ik moest het er maar mee doen.

Het moment dat ik de geur tot me nam, en de warme vloeistof door mijn keel gleed, was heerlijk. Ik merkte dat mijn lichaam direct reageerde. Het leek wat op te peppen. Voorzichtig blies ik in de beker en nam nog een slok. Ik keek naar buiten. Hoe laat zou het zijn? Het was zo bewolkt dat er geen zonnetje te zien was. Voor mijn gevoel was het rond negen uur ‘s ochtends. Nog twaalf uur en dan zou ik worden gehaald. Ik ging weer even liggen.

Tegen de tijd dat ik in mijn kleren buiten stond, moest het toch al tegen elven lopen. Grappig hoe je een tijd bedenkt, terwijl je eigenlijk geen enkele indicatie hebt. Het was koud en ik besloot weer wat rondjes te gaan lopen. Ik had amper driehonderd stappen gezet, toen de regen mij begon te vergezellen. Ik nam plaats onder het afdakje en genoot van de frisse geur die de regen met zich mee bracht. Het miezerde wat, maar de vogeltjes lieten zich opnieuw niet van de wijs brengen. Stilletjes keek ik hoe ze soms racend, en soms hippend door de hoge plukken gras hun weg vonden. Het was een mooi gezicht. Ook hier gaat het leven gewoon door.

Die middag zag ik een minuscuul uitziende varen. Het was waarschijnlijk gewoon een soort gras, maar ik werd er blij van. Het voelde zachter dan het eruit zag en ik besloot ervoor te gaan zitten en een oefening te gaan doen. De oefening heet ‘wijsheid van de natuur’. In gedachten begon ik tegen de mini-varen te praten. Over mijn intentie: ik wilde creëren, een fijne baan, een fijne relatie. Ik hoorde mezelf denken dat ik het zo graag wilde, maar dat ik niet wist hoe. Ik wilde gelukkig zijn. Ik wilde genieten van mijn werk. Ik wilde een relatie, maar was bang dat het er niet in zou zitten. Ik liep helemaal leeg. Alle gedachten die ik had over mijn intentie bracht ik over op de mini-varen.

Ik bleef heel even zitten. Had ik alles gezegd? Toen stond ik op en ging aan de andere kant van het plantje zitten. Ik sloot mijn ogen en wachtte. En toen kwamen daar de woorden: ‘Stop met willen. Wees blij met wat er is. Alles is goed.’

Het raakte me enorm en het ontroerde me. Het klopte. Ik was aan het vechten. Het was nog altijd niet goed genoeg, ik was niet tevreden. Het paste niet in wat ik verwachtte en daardoor wees ik het af. Maar het leven geeft je niet altijd wat je wilt, het geeft je wat je nodig hebt. Wees blij met wat er is. Dat is pas liefde.

De hengst hinnikte weer. Ik glimlachte. Het was hem weer niet gelukt, maar wat was het heerlijk dat hij het bleef proberen. En ik realiseerde me dat ongeduld alleen maar in mijn hoofd zit. Ongeduld bestaat niet in de ogen van het universum. Het is het afwijzen van dat wat er op dat moment is. Het is het niet accepteren dat je in een fase tussen ‘niet meer’ en ‘nog niet’ zit. Ongeduld zit in mijn hoofd en ik kan ervoor kiezen om mijn focus er niet op te leggen. Ik kan ervoor kiezen om blij en tevreden te zijn met wat er nu is.

En zo heb ik mijn Nature Quest afgesloten. Met hernieuwde inspiratie om het leven te leven zoals het bedoeld is. Om meer te zijn in plaats van te doen. Om te genieten van wat er is, van wat ik doe en wat ik ervaar.

Dank je wel, mooie kloppende boom. Dank je wel, hitsige hengst en ongeïnteresseerde merrie. Dank je wel, mini-varen. Het was fijn om in jullie gezelschap te mogen zijn.

 

Over de auteur

Janet

Mijn naam is Janet, inmiddels 37, single maar nooit alleenstaand. Ik heb immers altijd mezelf. En steeds vaker realiseer ik me dat ik best blij ben met mezelf. Mijn passies in het leven zijn liefde, positiviteit en persoonlijke groei. Ik geloof dat dit het mooiste is wat ik de wereld kan bieden. Voor mij is schrijven daarin van onschatbare waarde. Door te schrijven kom ik in contact met wie ik ben. Ik hou van hoe woorden je kunnen ontroeren, hoe ze je stof geven tot nadenken, hoe ze je kunnen helpen te ontdekken wat je voelt.
In het dagelijkse leven kan ik erg genieten van gezelschap van vrienden onder het genot van een kopje koffie, of lekker thuis op de bank met een leuk boek. Ik ben een natuurliefhebber en zoek graag de stilte op. Als er dan toevallig een katje naast me ligt te spinnen, dan geniet ik het meest van het moment.
Nieuwsgierig geworden naar mij? Neem dan gerust eens een kijkje op mijn website: www.ikkiesgeluk.wordpress.com. Ik vind het altijd leuk om van je te horen!

Schrijf een reactie

X