Geluk Relaties

Het jagersinstinct in de supermarkt

Chi , Plekk , datingapp
Geschreven door Chi

Eigenlijk is de supermarkt één van die weinige plekken waar je allerlei soorten mensen samen ziet komen. En dat is heel goed, want deze kruisbestuiving brengt je dichterbij de realiteit van de maatschappij (lees ook de blog: “Aan de caissière van de ALDI”).

“Alle winkelwagens en gangpaden lijken ook zo op elkaar. Dat is waarschijnlijk de reden dat sommige mensen een krijsend kind in de wagen zetten, een handig herkenningsteken.”
Daarom hou ik wel van de supermarkt. Ook al is het een commercieel instituut, dat mijn mannelijke jagersinstinct al lang geleden kapot heeft gemaakt. Met mijn hooikoortssymptomen ben ik bovendien allergisch voor Moeder Natuur. In plaats van te draven op een paard met pijl en boog, probeer ik nu een winkelwagen in bedwang te houden met een loopneus.

Ik sta verbaasd te kijken hoe de winkelwagen in de loop van de tijd is geëvolueerd. Er passen welgeteld drie soorten muntgeld in het slot van het wagentje. Alleen die verrekte wieltjes hebben jammer genoeg de evolutie gemist. Die denderen nog steeds als een kwartet ADHD-debielen over de vloer. Het zal je dus niet verbazen dat ik normaal gesproken nooit kies voor de winkelwagen. Maar vandaag wil ik twee kratten bier halen en ben ik dus gedwongen tot deze burgerlijke kar.

Het duurt niet lang voor ik mijn winkelwagen kwijtraak in de supermarkt. Alle winkelwagens en gangpaden lijken ook zo op elkaar. Dat is waarschijnlijk de reden dat sommige mensen een krijsend kind in de wagen zetten, een handig herkenningsteken. Tijdens het zoeken naar mijn winkelwagen word ik opgeschrikt door de hoeveelheid junkfood in een andere wagen. Ik leg er voor de grap een pastinaak tussen.

Behalve dat ik mij erger aan de hoeveelheid junkfood in de supermarkt, erger ik mij ook mateloos aan de onnodige plastic verpakkingen. We verrichten zoveel inspanning met het zoeken naar massavernietigingswapens, terwijl de supermarkt het in huis heeft.  Als wij zo doorgaan komt er nog een tijd dat we niet begrijpen waar de Vier Jaargetijden van Vivaldi over gaan. Ik snap al helemaal niet dat er vrouwen zijn die zelfs betalen om zich vol te proppen met plastic. Er komt vast wel een tijd dat je die mensen niet meer mag cremeren, maar moet dumpen in de kliko voor het plastic afval.

“De jongen achter de kassa blijft als een ijskonijn de boodschappen aan de lopende band door de scanner halen. Dat gepiep van de scanner staat gelijk aan zijn monotone hartslag, beeld ik mij zo in.”
Als man kunnen we ons jagersinstinct benutten in de supermarkt, door te kijken naar mooie vrouwen. Ik vind het wel leuk om ‘stelletjes’ in een supermarkt samen te zien. Ik denk dat veel van die mannen het volgende weleens mee hebben gemaakt: wanneer je even los bent geweekt van je geliefde, sta je stiekem te loeren naar andere vrouwen. Aan het einde van het gangpad valt je een mooi exemplaar op. Je blijft staren totdat zij ook jouw kant op kijkt. Dan kijk je nog eens goed….. Shit hé! Het is je eigen geliefde…

Ben je dan trots op haar schoonheid of moet je tegelijkertijd vrezen voor een inmiddels ingekakte relatie? Je hersenen maken iets wat je niet kent altijd mooi compleet. Alsof er in je hoofd een beeldhouwer woont die de ontbrekende stukken prachtig kan boetseren. In realiteit, en van dichtbij, valt het vaak tegen. Zij blijkt geen afval te scheiden. En bij een ongunstige lichtinval en gezien vanuit een bepaalde hoek heeft zij een soort van snorretje.

Aan de kassa voor mij begint een vrouw van middelbare leeftijd een scène te schoppen, die ik alleen van de tv-zender SBS ken. Haar vriendin heeft blijkbaar vorige keer zomaar een gratis bosje bloemen gekregen en nu vindt zij dat zij daar ook recht op heeft. De kassamedewerker geeft geen kik. De vrouw begint nu op een onbeschofte manier haar bosje bloemen te claimen:

“Doe niet zo moeilijk, man… Jullie steken het geld toch in je eigen zak!”

De jongen achter de kassa blijft als een ijskonijn de boodschappen aan de lopende band door de scanner halen. Dat gepiep van de scanner staat gelijk aan zijn monotone hartslag, beeld ik mij zo in. Ik mag de jeugd van tegenwoordig wel.

De geïrriteerde vrouw stopt op een vrij agressieve wijze haar boodschappen in haar tas. Dan kapt zij halverwege plotseling en zegt: “Wat is dit????”. De kassamedewerker antwoordt: “Dat is een pastinaak, mevrouw.” jagersinstinct  jagersinstinct  jagersinstinct jagersinstinct 

 

Over de auteur

Chi

In mijn leven ben ik tweemaal hard op mijn bek gegaan.

De eerste keer was van mijn fiets, na een epische stapavond. Met een volle face-plant kwam ik neer op een stalen roostervloer van een brug. Dit resulteerde in 20 hechtingen boven mijn lip en 3 cirkelvormige littekens van het rooster op mijn voorhoofd. Blijft altijd leuk om dit te moeten vertellen tijdens verjaardagen en eerste dates.

De tweede keer dat ik op mijn bek ging was pas twee jaar geleden: een breuk na een 8-jarige relatie. Dat deed pas echt pijn. Maar hé... het gaat nu best goed. Ik begin eindelijk weer een beetje gevoel te krijgen na een apathische fase. Mijn weekendverhalen op de maandagochtenden zijn nu echt boeiend geworden.

Zo nu en dan werp ik een blik op mijn littekens. Ze zijn eigenlijk best mooi geworden.

Schrijf een reactie

X