Geluk Gezondheid

Nature Quest (2), de uitdaging

datingapp, Janet , Nature Quest, Plekk , uitdaging
Geschreven door Janet

Tijdens een Nature Quest trekken mensen een aantal dagen solo weg uit de vertrouwde wereld, om los te komen van de dagelijkse bezigheden en erachter te komen wie ze zijn en wat ze te doen staat. Eigenlijk draait het allemaal om de vraag: Wat blijft er van je over als je niks meer hebt?

Lees het eerste deel over de Nature Quest van Janet hier.

Ik werd de volgende ochtend wakker van het licht en de vogeltjes, die luid tsjirpend de dag aankondigden. Verrast omdat ik ’s nachts geen moment wakker was geweest en ik me zo uitgerust voelde, draaide ik me op mijn rug. Het bed voelde nu heerlijk warm aan en ik wilde ‘m eigenlijk nog niet verlaten.

“Ik stelde mezelf een uitdaging. Ik ga duizend stappen zetten op dit klein terras. Ik begon te tellen. Eerst liep ik normaal, toen liep ik een tijdje met mijn knieën hoog optrekkend en daarna liep ik zwalkend mooie achtjes te draaien.”
De grond voelde koud aan. Ik stapte bibberend in mijn slippers en kleedde me aan. De zon leek af en toe iets door de wolken heen te komen en ik kon niet wachten om weer buiten plaats te nemen.

Ik zou deze dagen helemaal niet gaan eten, maar ik merkte dat mijn lichaam er ook niet echt om vroeg. Ik schonk mezelf een glas water aangelengd met citroen in en bereidde me voor op de zure smaak. Ik verwachtte iets vreselijks, maar het was eigenlijk best oké. Het gaf me voor dat moment precies wat ik nodig had.

Oké, schoenen en vest aan, jas dicht, petje op en naar buiten. Ik legde twee handdoeken op de stoelen, die best koud aanvoelden en ging zitten. De pony’s stonden helemaal achterin de weide. Ik zag ze amper en dus besloot ik naar het wolkendek te kijken. Dat stroomde traag maar zeker langs, en des te hoger ik keek des te sneller ze voorbij dreven. Mooi gezicht, realiseerde ik me, ook al was het allemaal nogal grijs.

De wind was er nog steeds en doordat de zon nog achter het huisje stond, zat ik in de schaduw. Ik verlangde naar een warmere plek. Een paar meter rechts voor het huisje lichtte het gras helder groen op. De zon liet me zien waar ik kon gaan zitten. Ik verhuisde mijn twee stoelen en mijn fles water en genoot van de komende momenten waarop de zon even tevoorschijn kwam en mijn lichaam deed gloeien. En het waren slechts momenten, maar misschien juist door die korte periodes kon ik er des te meer van genieten.

Hoewel ik geen idee van de tijd had, voelde ik aan mijn lichaam dat het op een gegeven moment iets meer nodig had. Ik besloot naar binnen te gaan en merkte opnieuw toen ik de deur achter me sloot dat ik wat verkleumd was. Ik schonk weer een glas water met citroen voor mezelf in en ging op de bank zitten. Grappig dat me toen pas opviel dat er een kleine verwarming aanwezig was. Die stond uit natuurlijk, maar dat was snel geregeld. Ik hield mijn handen ervoor en stelde me voor dat ik bij een knapperend haardvuur zat. Wat was dat genieten.

Ik keek uit het raam en zag een klein vogeltje met een zwart maskertje en een rood borstje, driftig hippend en weer weg fladderend. Ook was er een wat groter vogeltje, mooi bruin met een beige buikje met bruine stipjes. Deze stak regelmatig haar kop naar voren en leek dan in de derde versnelling te gaan, een halve meter vooruit en dan plots met haar snaveltje in de grond. Ze was aan het jagen, zo leek het. Geen idee of vogels dat doen. De wind nam weer toe, en ik genoot ervan om te zien hoe het de vogels niet deerde. Ze deden gewoon hun ding.

Later die dag zat ik buiten en moest ineens weer denken aan een artikel dat ik eerder had gelezen. Over een vrouw met trombose. In de benen dan maar, even wat bewegen.

Ik stelde mezelf een uitdaging. Ik ga duizend stappen zetten op dit klein terras. Ik begon te tellen. Eerst liep ik normaal, toen liep ik een tijdje met mijn knieën hoog optrekkend en daarna liep ik zwalkend mooie achtjes te draaien. Telkens als ik bij de honderd kwam, stak ik een extra vinger omhoog. Naarmate ik dichterbij de duizend kwam, realiseerde ik me dat het eigenlijk best eenvoudig is je volledig te focussen op één ding. Ik genoot ervan dat ik de tijd had om dit soort onzinnige uitdagingen aan te gaan.

Ik voelde mijn lichaam lekker tintelen toen ik weer ging zitten en ademde even diep de frisse lucht in. Het viel me op dat de pony’s nog steeds ver weg aan het grazen waren en ik voelde me eigenlijk best moe. Ik keek naar de lucht, zoekend naar de zon omdat dat het enige aanknopingspunt was in het bepalen van de tijd. Ongeveer dan.

Ik vermoedde dat het ergens halverwege de middag was. Tijd om een dutje te gaan doen. Ik ging weer naar binnen en werd verwelkomd door de warmte van mijn huisje. Terwijl ik mijn schoenen uit trok en op het lege bed ging liggen, voelde ik de zonnestralen tegen mijn rug. En binnen no time was ik vertrokken.

Wordt volgende week vervolgd. uitdaging uitdaging uitdaging uitdaging uitdaging

 

Over de auteur

Janet

Mijn naam is Janet, inmiddels 37, single maar nooit alleenstaand. Ik heb immers altijd mezelf. En steeds vaker realiseer ik me dat ik best blij ben met mezelf. Mijn passies in het leven zijn liefde, positiviteit en persoonlijke groei. Ik geloof dat dit het mooiste is wat ik de wereld kan bieden. Voor mij is schrijven daarin van onschatbare waarde. Door te schrijven kom ik in contact met wie ik ben. Ik hou van hoe woorden je kunnen ontroeren, hoe ze je stof geven tot nadenken, hoe ze je kunnen helpen te ontdekken wat je voelt.
In het dagelijkse leven kan ik erg genieten van gezelschap van vrienden onder het genot van een kopje koffie, of lekker thuis op de bank met een leuk boek. Ik ben een natuurliefhebber en zoek graag de stilte op. Als er dan toevallig een katje naast me ligt te spinnen, dan geniet ik het meest van het moment.
Nieuwsgierig geworden naar mij? Neem dan gerust eens een kijkje op mijn website: www.ikkiesgeluk.wordpress.com. Ik vind het altijd leuk om van je te horen!

Schrijf een reactie

X