Geluk Koken

Waarom wij voor elkaar moeten blijven koken met Kerst

Chi, dating app, datingapp, datingapp Plekk, kinderen , koken, koken met kerst, ouders , Plekk , voor elkaar koken, zorgen voor elkaar
Geschreven door Chi

Tussen de stomende pannen kun je het silhouet zien van de kleine man, die druk in de weer is. Hij is meester over zijn koksmes, zijn spatel en zijn ingrediënten. Van hem heb ik geleerd dat er een immens verschil bestaat tussen ‘koken’ en ‘je eten bereiden’. Voor mij is hij absoluut de baas. Hij is mijn vader.

Nog voordat hij met pensioen ging kookte hij zes dagen in de week in een restaurant. Op zijn enige vrije dag kookte hij voor zijn gezin. Ook nu, nadat hij gepensioneerd is, kookt hij wekelijks voor ons. De woensdagavonden zijn heilig. Geen werk, geen date, geen sportverplichting laat ik hier tussen komen. Bij ons is het wekelijks een kerstviering zonder de versierfrutsels en cadeaus (die je zelf ook wel kunt kopen).

In veel opzichten lijk ik niet op mijn vader. Wat we wel delen: de ondraaglijke zwakte voor het vrouwelijk schoon en de liefde voor het koken voor andere mensen. Het mooie is dat zodra wij een schort om hebben geknoopt, we door niemand meer afgeleid kunnen worden; zelfs niet door het vrouwelijk schoon. Alsof een kookschort ons ineens kan beschermen tegen ‘the Kryptonite’.

Ze zit op de barkruk aan mijn kookeiland.

Ze speelt met haar haar.

Ik luister naar haar verhaal.

Tussen het koken door schenk ik wijn voor haar in.

Helpen mag ze niet.

Ik ben bezig, maar ik ben niet aan zet.

Ik heb ontdekt hoe machtig het voelt om voor iemand te koken. Je voorziet de ander in haar eerste levensbehoefte. Symbolisch gezien bekommer je je dus om degene voor wie je kookt. Zelfs als het eten mislukt, is er nog steeds ‘de intentie’ om voor iemand te zorgen. Behalve natuurlijk als je de intentie hebt om smerig eten voor te schotelen.

Ik heb pas vrij laat de boodschap begrepen in de gerechten van mijn ouders. Het is hun manier om liefde te tonen. Ik heb spijt dat ik in het verleden vaak hun eten heb afgeslagen. “Ik kan heus wel voor mijzelf zorgen”, zei ik dan geïrriteerd. Natuurlijk kan ik voor mijzelf zorgen, maar ik kan op zijn minst respect tonen voor wat zij voor mij willen doen. Ik kan op zijn minst de liefde in ontvangst nemen.

Dat zij voor mij willen koken is voor mij belangrijker dan dat zij de woorden ‘ik hou van je’ uitspreken. Voor elkaar koken is de daadwerkelijke actie, die voortvloeit uit hun bekommering. De vier woorden zijn abstract en leeg en zijn slechts een verbale bevestiging van hun liefde. Die bevestiging heb ik niet (meer) nodig.

Het wonderlijke is dat er zoveel boeken en artikelen te vinden zijn waarin staat hoe je een goede ouder voor je kinderen kan zijn. Maar nergens kun je terugvinden hoe je een goed kind voor je ouders kan zijn. Blijkbaar is mijn generatie voornamelijk bezig met het zoeken naar eigen geluk. Ergens zijn wij kwijt hoe je gelukkig kan worden door voor elkaar te zorgen.

Het is misschien maar goed ook dat tijdens kerst het koken en samen eten weer als heilig worden beschouwd. Want het leven is meer dan een aantal jaloersmakende mooie momenten, zoals je die onder de hashtag #hetleven op Instagram kunt vinden. Paradoxaal genoeg hoort afscheid nemen van dierbaren ook bij het leven. Niet dat ik het nu nodig acht om op Instagram uitvaarten te zien. Misschien moeten wij die jaloersmakende momenten niet zo benadrukken met #hetleven. Want zolang je hart klopt behoort het krijgen van een aambei ook tot #hetleven.

Ik geniet in ieder geval zolang het nog kan van de kookkunsten van mijn ouders.

Dat mijn ouders deze blog niet lezen is helemaal niet erg. Dit verhaal is immers maar een verzameling woorden, die zinnen en alinea’s vormen.

Ik ga ze maar weer eens uitnodigen.

#hetleven

 

Bekijk ook de eerste aflevering van Plekk’s Double Blind Datingshow!

 

Over de auteur

Chi

In mijn leven ben ik tweemaal hard op mijn bek gegaan.

De eerste keer was van mijn fiets, na een epische stapavond. Met een volle face-plant kwam ik neer op een stalen roostervloer van een brug. Dit resulteerde in 20 hechtingen boven mijn lip en 3 cirkelvormige littekens van het rooster op mijn voorhoofd. Blijft altijd leuk om dit te moeten vertellen tijdens verjaardagen en eerste dates.

De tweede keer dat ik op mijn bek ging was pas twee jaar geleden: een breuk na een 8-jarige relatie. Dat deed pas echt pijn. Maar hé… het gaat nu best goed. Ik begin eindelijk weer een beetje gevoel te krijgen na een apathische fase. Mijn weekendverhalen op de maandagochtenden zijn nu echt boeiend geworden.

Zo nu en dan werp ik een blik op mijn littekens. Ze zijn eigenlijk best mooi geworden.

Schrijf een reactie