Relaties Verbroken relatie

Waarom ga je écht uit elkaar? 10 mensen vertellen hun echte redenen

waarom ga je echt uit elkaar, scheiden, uit elkaar
Geschreven door Redactie

Waarom ga je écht uit elkaar? Je vertelt aan je omgeving vaak het meest correcte verhaal. Jullie waren uit elkaar gegroeid, jullie wilden andere levens leiden of de chemie was er niet meer. In werkelijkheid spelen er meestal wel concretere dingen, en soms banalere. Vaak wil je die zelf eigenlijk ook liever niet onder ogen zien, omdat ze zo realistisch zijn. Misschien vind je ze zelfs wel gênant of politiek niet correct. Maar ze zijn wel echt. En echte dingen horen bij het leven. We verzamelden daarom van tien mensen de werkelijke redenen dat ze uit elkaar gingen.

“Toen heeft ze het heft in eigen handen genomen. Plotseling was ze zwanger, maar niet van mij”
Jeanette:ik zag geen goede vader in hem. We waren tot nu toe best OK met elkaar, en hadden nog geen kinderen. Maar toen het onderwerp opkwam, begon ik na te denken over hem als vader. En realiseerde ik me dat ik dat niet zag zitten. Ik voelde dat ik mijn kinderen niet aan hem toe zou durven vertrouwen. En waarom zou ik dan eigenlijk mezelf aan hem toevertrouwen?

Hans:kinderen krijgen zou een lastige zaak worden voor ons en dat lag aan mij. Alleen met langdurige en prijzige vruchtbaarheidsbehandelingen zouden we misschien een kans maken. Toen heeft ze het heft in eigen handen genomen. Plotseling was ze zwanger, maar niet van mij. Ik heb lang nagedacht of ik dit haar kon vergeven. Ik begrijp hoe moeilijk zoiets kan zijn voor een vrouw. Maar we hadden het anders op kunnen lossen. Er was geen vertrouwen meer en hebben toen samen besloten uit elkaar te gaan. Op dit moment is ze alleenstaande moeder. Ik hoop voor haar, en haar dochtertje dat ze een lieve man vindt.

Lonneke:we zijn echt veel te vroeg getrouwd! Ik was 21. Op die leeftijd moet je je nog helemaal ontwikkelen. Je toekomstplannen zijn naïef en gebaseerd op dromerige ideeën. Onze liefde was wel echt en oprecht, maar we wisten te weinig van elkaar en pasten achteraf gezien helemaal niet bij elkaar. We zijn wel op een goede manier uit elkaar gegaan en zijn nog steeds goede vrienden!

Dirk-Jan:ik was echt heel erg gek op haar en zag in haar de vrouw van mijn leven. Maar tijdens het huwelijk werd ze steeds kritischer naar mij toe. Eigenlijk was alles wat ik deed fout, ik kreeg overal kritiek op. De sfeer in huis was nooit meer goed. Buitenshuis had ik gewoon leuke gesprekken met vrouwen en kreeg ik soms een compliment over iets. Je gaat je dan realiseren dat die zure sfeer thuis niet gezond is. Er was vast een reden dat ze zo negatief was tegenover mij. Maar ik wilde het niet eens meer uitzoeken. Ik wilde weg.

Annet:ik viel voor hem om zijn charme, zijn vrije denken en creativiteit. Maar later werd hij steeds afhankelijker van mij. Ik heb altijd fulltime gewerkt en hij werd op een gegeven moment werkloos. Hij deed niet veel meer dan gamen op de bank. Als ik om acht uur ’s avonds thuiskwam van mijn werk, verwachtte hij dat ik nog voor hem ging koken. Ik vond het niet zo’n probleem dat hij geen werk had, maar hij had zich niet zo als nietsnut hoeven gedragen. Daar stoorde ik me aan: die ongegeneerde luiheid. Na een tijdje kon ik het niet meer verdragen en nam ik het slimste besluit in mijn leven: weggaan!

Joost:eigenlijk ben ik weggegaan voor de kinderen. Dat klinkt misschien raar, want vaak blijf je lang, misschien wel te lang, juist bij elkaar vanwege je kinderen. Maar toen de kinderen drie en zes waren ging ik me realiseren dat ons slechte huwelijk zeker zijn invloed op hen zou gaan hebben. Op een negatieve manier die ze misschien later problemen zou gaan bezorgen. Dan is het beter als ze met gelukkige, maar gescheiden ouders op kunnen groeien, leek me. Dus ik heb besloten dat we uit elkaar moesten gaan. Achteraf niet alleen goed voor mijn kinderen, maar ook voor mijzelf.

Angelique:ik realiseerde me dat het niet klopte toen ik mijn leven wilde veranderen. Ik had na mijn middelbare school kunnen gaan studeren, maar heb dat indertijd niet gedaan. Toen ik getrouwd was wilde ik mijn administratieve baan opgeven en toch gaan studeren, om verpleegkundige te worden. Dat was een droom van me en ik wist dat ik dat kon. Toen ik het hem vertelde, lachte hij me bijna in mijn gezicht uit. ‘Je kunt dat niet zomaar besluiten’ zei hij letterlijk. Ik had hier een jaar over gepiekerd en gedubt, en nu ik er voor wilde gaan voelde ik ineens dat hij me helemaal niet serieus nam. ‘Zonder zijn steun gaat dit niet lukken’, dacht ik. Ik vond dat ik mijn plan door moest zetten, zonder hem. En dat heb ik gedaan.

Johan:mijn vrouw heeft mij nooit vertrouwd. Ik heb echt nooit iets voor een ander gevoeld, maar ze bleef me verdenken, ze was zo jaloers. In de loop van de tijd werd het steeds meer een soort obsessie voor haar. Ze checkte mijn telefoon, mail, alles. Ze heeft me zelfs weleens gevolgd, ze wist toen zeker dat ze me zou gaan betrappen. Maar natuurlijk niets van dat alles. Ik heb alleen mijn eigen hobby’s en die wil ik graag gewoon kunnen doen zonder van vreemdgaan verdacht te worden. Maar voor haar was dat anders. Ik werd er helemaal gek van en kon op een gegeven moment niets anders dan uit die verstikkende situatie weggaan.

Tamara:ik werd depressief. Daar kun je echt niet veel aan doen, ook al denken veel mensen daar anders over. Ik ben naar de huisarts gegaan en heb hulp gevraagd. Toen de diagnose er was, vertelde ik het aan mijn man. Hij keek me aan, en lachte me bijna uit. ‘Iedereen heeft weleens een slechte dag’. Hij nam me totaal niet serieus. Ook de maanden daarna niet. Terwijl hij me juist zou moeten helpen. Ik voelde dat hij me niet serieus nam, of dat hij te weinig voor me voelde om me echt te willen helpen. Kennelijk wilde hij alleen een vrouw in voorspoed, maar niet in tegenspoed. Ik moest bij hem weg om serieus aan mezelf te kunnen gaan werken.

Albert:ik was voor de tweede keer getrouwd. Uit mijn eerste huwelijk had ik een dochter. Het ging heel goed met mijn tweede vrouw, ik was er van overtuigd dat het deze keer goed zat. Maar toen we gingen samenwonen, kon ze steeds minder goed met mijn dochter opschieten. Ik wilde het haar niet kwalijk nemen, want ik zag dat ze niet zomaar de moeder van andermans kind kon zijn. Maar ze wilde er ook niet in investeren, er iets aan doen om de situatie thuis beter te maken. En dat vond ik jammer. Het was erg pijnlijk, maar uiteindelijk ben ik toch met mijn dochter bij haar weggegaan. Waarom ga je écht uit elkaar

Waarom ga je écht uit elkaar

 

Wil jij weten of je relatie nog een kans van slagen heeft, lees dan de vragen in “Twijfel over je relatie: uitmaken, of niet?”en geef eerlijk antwoord.

 

Over de auteur

Redactie

Schrijf een reactie

X