Daten Geluk

Stiekem willen we het onbekende

onbekende, Lieve, datingapp, Plekk
Geschreven door Lieve

Vaak denken we dat het gras bij de buren groener is. Ik niet, want mijn buurman heeft enkel een balkon. Hoe dan ook, als we krullen hebben willen we steil haar en als we steil haar hebben willen we krullen. Zo vinden we bij de ander altijd wel iets waar we stiekem een beetje jaloers op zijn. Terecht?

Op relatiegebied zie ik dit terug. Vriendinnen smullen van mijn verhalen en zouden stiekem een avondje vrijgezel willen zijn. Andersom lijkt het mij heerlijk om thuis te komen bij degene van wie je weet dat het gewoon goed zit. Toch valt het me op dat er veel mensen om me heen in een relatie zitten, maar dat ik het spreekwoordelijke vuur niet bij iedereen zie. Begrijpelijk dat je na een aantal jaar in een zogenaamde sleur raakt. Maar hé: we zijn nog jong!

Precies om deze reden durfde ik het aan om mijn relatie te beëindigen en open te staan voor iets nog beters. Dat klinkt hard, maar het is wel waar. Zodra je gevoel afneemt is het bijna egoïstisch om een relatie te behouden. Wachten tot er iets beters voorbij komt vind ik erg. En natuurlijk houd je hoop en blijf je het proberen, maar soms is het op. En zodra dat duidelijk is moeten er knopen doorgehakt worden. 

Stiekem had ik verwacht dat ik de ‘ware’ al was tegengekomen. Inmiddels geloof ik niet in één ware. Alles is afhankelijk van toeval, plaats en tijd. Ik heb geen haast en ga niet krampachtig op zoek. Dat toeval gaat mij ook overkomen, daar geloof ik in. 

Voor nu geniet ik van mijn leventje op mijn manier. Het zorgt voor veel gespreksstof tijdens een avondje met vriendinnen en ik kan gaan en staan waar ik wil. Niemand die het uitmaakt hoe laat ik thuis kom, welke feestjes ik afstruin of hoeveel paar schoenen ik heb. Zodra mijn buurman kunstgras op zijn balkon neerlegt zal ik toegeven dat het gras daar groener is. Tot die tijd vind ik het prima zo.

Over de auteur

Lieve

Mijn naam is Lieve, 27 jaar en ik woon in Breda. Na jarenlang een relatie te hebben gehad, ben ik nu single. Mijn leven ziet er dus ineens anders uit en dat zorgt voor genoeg stof om te schrijven. Van een nieuwe woning tot aan het ontmoeten van anderen en van alleen op vakantie gaan tot aan de feestdagen doorkomen. Single zijn lijkt een begrip geworden. Alsof je leven een bepaald soort status heeft bereikt. Ik ben er nog niet over uit of deze positief of negatief is.
Inmiddels ben ik in de leeftijdsfase beland waarbij de ene helft van mijn leeftijdsgenoten al jaren samenwoont, de eerste kinderen om me heen geboren worden en ik nieuwe jurkjes moet scoren voor de bruiloften. De andere helft benut de laatste studiefinanciering, staat nog wekelijks in de kroeg of verdwijnt een jaar van de radar door de wereld over te reizen en 'tot zichzelf te komen'.
Ik balanceer tussen twee werelden en daar moet ik mijn weg in vinden. Dat zorgt soms voor hilarische taferelen, maar kan ook een pijnlijke confrontatie zijn. Maar ik geniet van het leven en deel mijn ervaringen graag!

Schrijf een reactie

X