Relaties Verbroken relatie

De ochtend

Daily Jo, Plekk, datingapp, ochtend, liefdesverdriet
Geschreven door Daily_Jo

“It’s six fourty five and the weather is…”. Met één oog open druk ik een paar keer op het kruisje op de telefoon die naast mij ligt. Ik heb last van een licht ochtendhumeur. Miles heeft door dat ik wakker ben en begint meteen te zeuren dat hij eten wil. Marley rekt zich even lekker uit en blaast zijn heerlijke ochtendmeur in mijn gezicht. De beste wekkers ooit! Maar dan, dan herinner ik het mij en komt alles als een ICE-trein op mij afgedenderd… HET IS UIT!

Is het echt zo? Heeft hij het nou echt uitgemaakt? De tranen branden in mijn ogen, maar met een dosis Portugese koppigheid slik ik ze in. Met zware tegenzin stap ik uit bed en half struikelend over mijn hongerige monstertjes bereik ik de keuken. Alles gaat op de automatische piloot. Het zakje voer uit de kast pakken, op een schoteltje doen, neerzetten op de placemat om vervolgens mijn Nespresso apparaat te starten. Terwijl de koffie in het kopje druppelt speelt gisteren zich weer als een film in mijn hoofd af. Zijn woorden, zijn blik, zijn houding en mijn emoties.

Met de hete kop koffie loop ik naar de bank, plof neer en staar voor mij uit. Ik neem kleine slokjes van mijn koffie en besluit een sigaret op te stekken. Want ja, in zo’n situatie mag alles even. Het voelt als de omgekeerde wereld, dit wakker worden uit een mooie droom in een vreselijke nachtmerrie. Mijn brein vuurt tientallen vragen per minuut op mij af en ik kan ze niet ontwijken: “Hoe heeft dit zo kunnen gebeuren?”, “Waarom heb ik dit niet zien aankomen?”, “Meende hij het nou echt of komt hij er over een paar dagen weer op terug?”, “Maar hij wilde toch een kind samen?”, “Ik ben toch de liefde van zijn leven, zei hij?” en “WHAT THE FUCK HAPPENED???!!!”

Als een tsunami komen mijn tranen naar boven en ik kan het niet meer tegenhouden. Mijn lichaam schokt met de hevigheid van de tranen mee en ik schreeuw ‘WAAROM? WAAROM? WAAROM?’. Marley strijkt met zijn kopje langs mijn been en kijkt mij met een bezorgde blik aan. Hij begint te miauwen en springt op mijn schoot. Al aaiend en knuffelend ontsnap ik uit de innerlijke oorlogszone. Voor even dan, want ik weet heel goed wat er staat te komen.

Sloffend loop ik naar de badkamer en stap ik onder de douche. Tranen en water mengen zich met elkaar en stromen gezamenlijk het doucheputje in.  Alles lijkt een eeuwigheid te duren, alles gaat traag, veel te traag! Ik kijk mezelf aan in de spiegel en ik zie een bleek gezicht met grote zielige en vermoeide Bambi ogen. Getver, ik wil dit allemaal niet doormaken! En weer voel ik de tranen prikken in mijn ogen, de knoop in mijn maag wordt nog iets strakker en de brok in mijn keel zorgt ervoor dat ik amper kan ademen. Nee schuddend met mijn hoofd roep ik hardop “What the fuck!?”. Ik dacht dat ik inmiddels wel wist hoe liefdesverdriet voelde, maar dit is echt andere shit zeg!

Ik sta in de gang en kijk zo mijn slaapkamer in. Heel even denk ik erover om mij ziek te melden en weer mijn bed in te kruipen. Weer terug naar die mooie droom, waar alles nog hetzelfde is en mijn vent bij mij is. MAAR zo werkt de echte wereld helaas niet, tenminste niet als je 36 bent en een verantwoordelijkheidsgevoel hebt zoals ik. Dus in plaats daarvan trek ik het een en ander uit mijn kledingkast, doe ik wat aan mijn exorcist look en steek ik mijn krullen in een oma-knot op mijn hoofd. Terwijl ik mijn Chelsea boots aantrek gaat mijn telefoon en heel even slaat mijn hart een beat over. “Zou hij…?”.

Maar nee, het is de mama die even een check doet. Tja, mijn emoties zijn nooit 100% stabiel geweest hoor, maar op dit moment heeft een borderline patiënt nog meer controle over zijn of haar emoties dan ik.

Lichtelijk gefrustreerd loop ik vervolgens nog 10 minuten door het huis heen te hobbelen om diverse spullen in mijn tas te verzamelen. Het is pas 8.00 uur en ik word nu al knettergek van mijzelf! Dit belooft een lange, hele lange dag te worden. Terwijl ik mijn jas aandoe geef ik mijn kleine draakjes nog een aai over de bol. Met mijn sleutels in mijn hand sta ik stokstijf voor mijn voordeur, mijn hart begint aan een marathon aantal slagen per minuut en een onzichtbare hand knijpt mijn keel steeds meer dicht.

Ineens begint het tot mij door te dringen dat ik er echt weer alleen voor sta. Alle feestdagen, verjaardagen, zwoele zomeravonden, vakantie-avonturen, klotedagen en grappige onderonsjes, ik zal dit niet meer met hem kunnen delen. Dit besef doet mijn wereld letterlijk tollen en binnen 60 seconden zit ik hyperventilerend op de grond met een heftige paniekaanval.

Huilend zing ik: “Bloed, Zweet en Tranen” van André Hazes, waardoor ik langzaam maar zeker rustiger begin te ademen. Na een minuut of 10 sta ik ietwat trillend op, droog mijn natte wangen en met een mompelend “Fuck hem!” loop ik de deur uit.

Over de auteur

Daily_Jo

Wie ben ik? Een praatgrage, voedselverslaafde, wijntjes slurpende 35-jarige single vrouw, die graag danst, lacht en flirt!

Schrijven doe ik graag en aangezien ik een hoog zelfspot- en fuck-it gehalte heb deel ik mijn soms hilarische, soms trieste singlebestaan met een licht sarcastische ondertoon met jullie.

Waar velen om mij heen op zijn minst samenwonen, 1,7 kind hebben en gaan trouwen of al honderd jaar getrouwd zijn, woon ik met mijn twee draken van katers in een appartementje in Mokum city.

Mijn leven als single 30+er is echt heel nice, ik heb niks te klagen, maar een speciale vent in mijn leven is welkom...isch. Heb helaas wel een heeeelll klein issue of twee: ik word niet gauw verliefd en ben zeer gesteld op mijn vrijheid (lees: lichte bindingsangst!).

Hoe ik hiermee om ga lees je in mijn blogs. Ik kan je niet beloven dat elke blog TOP is geschreven, maar wel dat ze stuk voor stuk eerlijk zijn! Lees je mee?!

XO - Daily_JO

Schrijf een reactie

X