Vrouwen

Waarom ik toch geen kinderen wil

kinderen, 41magazine
Geschreven door Anne

Mijn hele leven heb ik het idee gehad dat ik kinderen zou willen, omdat ik dan de coolste mama ooit zou zijn. Zo’n moeder waarmee de vriendinnen van mijn dochter willen gaan winkelen en de vrienden van mijn zoon een goed gesprek kunnen hebben over de laatste gadgets.

En ik vind mezelf behoorlijk slim en wereldwijs en zou dat natuurlijk prima over kunnen brengen op mijn kroost. Die zouden dan perfecte wereldburgers worden die de wereld een stukje beter kunnen maken.

Verpieterende bamboeplant

Maar laatst was ik bij een vriend met twee peuters en heb ik kunnen genieten van een erg vermakelijk gevecht om wie het grootste stuk taart kreeg. Toen na een half uur de rust nog niet was teruggekeerd, besloot ik de weelde van mijn fijne zen-appartement weer op te zoeken. Een zwangere collega ontwikkelde laatst in een paar dagen tijd hangwangen en dikke enkels. Ook valt het me op dat vriendinnen met kleine kinderen altijd moe zijn en er ook echt uitzien alsof ze elk moment in slaap kunnen vallen.

En dan overdenk ik weer eens mijn eigen bestaan: ik voel me energiek, vrolijk, heb veel sociale contacten en een heerlijk flatje om me in terug te trekken. Maar in de ogen van anderen is het vast niet perfect: ik heb alwéér geen brood in huis, omdat ik ben vergeten voor zondag eten in huis te halen. Ik rij al zes maanden met een raar geratel in mijn auto rond. En nu ik zo om me heen kijk zie ik dat ik het voor elkaar gekregen heb om mijn bamboeplantje te laten verpieteren. En die vrouw van het tuincentrum had me nog wel verzekerd dat echt iedereen zo’n plant kan verzorgen!

Met al die onbekwaamheden in mijn leven vraag ik me af hoe ik voor een kind zou kunnen zorgen. Ik kan al nauwelijks voor mezelf zorgen!

Tepelknabbelen en doordringend gegil

En dan, ik hecht aan mijn slaap en zou enorm veel moeite hebben met het nachtelijke tepelknabbelen. Misschien had ik het beter kunnen verdragen als ik 20 was geweest. Maar nu zou ik geneigd zijn een zoogvrouw in te huren, die het niet erg vindt dat mijn baby haar om 3 uur ‘s nachts hangtieten en tepelkloven bezorgt. Bestaan ze eigenlijk nog, die zoogvrouwen? En hoe zit het trouwens met babyvalium?

Als ze ouder worden wordt het er ook niet beter op. Hebben ze echt drie maaltijden per dag nodig, verantwoord klaargemaakt met verse producten, suikervrij en biologisch? Dan zit ik in de problemen! Ik maak nauwelijks gebruik van mijn kookplaat en de oven gebruik ik eigenlijk alleen om diepvriespizza’s in op te warmen. Ik voorzie de reguliere bezoeken van de kinderbescherming al…

Maar erger nog dan mijn onkunde om kinderen verantwoord te eten en te drinken te geven is mijn lage tolerantie als het aan komt op het geluid dat die kruimels kunnen voortbrengen. Het schrille, doordringende gegil is zo hoog, dat wordt normaal alleen bereikt door walvissen en de Bee Gees. Daarmee is ook mijn geduld voor de bron van dat geluid ver te zoeken.

Mijn droomkind

Jaren geleden, toen ik als serveerster in een restaurant werkte, kwam er een Aziatisch stel binnen met een klein jongetje. Het was het schattigste, liefste kind dat ik ooit gezien heb. Hij droeg een keurig gestreept bloesje met een korte broek eronder met rode bretels. Hij was denk ik niet ouder dan vijf, maar hij was zó beleefd. Luid en duidelijk vroeg hij mij: “Mag ik alstublieft een glas appelsap, mevrouw, met een rietje graag?” en hij bleef de hele maaltijd netjes aan tafel zitten. Ik begon te denken dat het allemaal toch mogelijk moet zijn, een lief, net kind dat geen herrie produceert.

Maar toen dacht ik aan al het ‘bloed, zweet en tranen’ dat de ouders doorstaan moeten hebben om hun zoontje zo perfect te krijgen. Of misschien gebruikten ze thuis wel lijfstraffen, kreeg hij zweepslagen als hij iemand tutoyeerde en werd hij in een kamer vol met slangen opgesloten als hij zijn best niet deed op school? Ineens vond ik het zielig voor het jongetje en verdween mijn ideaalbeeld van het perfecte gezin met lieve kinderen als sneeuw voor de zon.

Coolste vrouw op elk feestje

Langzamerhand is het dus tot me doorgedrongen dat kinderen mij niet gelukkig zullen maken. Ik heb ze lange tijd gewild, ik ging er eigenlijk gewoon van uit dat ook ík in het standaardplaatje huisje, boompje, kindje zou belanden. Maar mijn ideeën waren te naïef, dat besef ik me nu, en bij nader inzien zie ik er dus vanaf. Ik zal nooit weten hoe het is om kinderen te hebben, maar ik kan er goed mee leven. Want hé, zeg nou zelf, misschien is de coolste vrouw op elk feestje nog wel beter dan de coolste mama op het schoolplein!

Over de auteur

Anne

Anne dus, 35 jaar en ik werk bij een kleine gemeente.
Ik heb geen kinderen en mijn gevoel zegt me dat ik dat zo moet houden. Dus daar luister ik naar, ook al zet het me soms zwaar aan het denken!
Ik schrijf graag over de gesprekken die ik met mezelf voer en de dilemma's die ik in mijn leven tegen kom. Mijn insteek is altijd positief, en daarom hoop ik dat anderen soms wat hebben aan waar ik over schrijf.
Ik hou niet alleen van schrijven, maar ben gek op uitgaan, reizen en duiken. Als ik thuis ben kan ik me vermaken met het maken van grote legpuzzels met een liter thee bij de hand!

Schrijf een reactie

X